7. Pułk Forteczny czyli 7. Festungsregiment to oddział Edelweiss Landstreitkräfte, którego zadaniem jest obsadzenie planowanych umocnień stałych, zwanych potocznie "górskimi fortami" czyli Rejonów Umocnionych. Zostaną one zlokalizowane wzdłuż granic Edelwiess w rejonach górskich czyli tam gdzie takowych umocnień nie można obejść.
Ponieważ na chwile obecną budowa tych Rejonów Umocnionych jest dopiero we wstępnej fazie planowania, a ich realizacja będzie wymagała dogłębnej analizy geograficznej oraz samych działań budowlanych - to na chwile obecną pułk znajduje się w fazie formowania. Powołano do służby na razie część żołnierzy - dokładna liczebność docelowa na chwilę obecną nie jest możliwa do ustalenia, bo będzie zależała od decyzji dotyczących konkretnych rozwiązań dotyczących kształtu, wielkości i ilości Rejonów Umocnionych. Odbywa się w tej chwili formowanie części pododdziałów oraz szkolenie.
Ponieważ 7. Pułk Forteczny pełni rolę dość specyficzną, to nie ma struktury batalionowej (tak jak inne pułki ELak), a kompanijną. Oprócz pododdziałów dowodzenia i logistycznych - w składzie pułku będą samodzielne kompanie forteczne, a ich liczba wyniesie od 8 do 12 (w zależności od ustaleń i rozwoju umocnień).
Kompanie te nie mają na chwilę obecną ustalonego składu i nawet docelowo będą się od siebie różniły - zarówno wielkością, jak i składem. Będzie to zależne od wielkości rejonów umocnionych oraz elementów, które będą w skład tych umocnień wchodziły. Na skład poszczególnych kompanii oraz ich uzbrojenie będzie też miało wpływ samo położenie obiektów fortyfikacyjnych i ich zadania w danym rejonie.
W poniższej strukturze organizacyjnej jako skład kompanii fortecznej przyjęto tylko przykładowy i możliwy wariant - jednak to tylko przykład.
Skład 7. Pułku Fortecznego:
- Dowództwo i Sztab,
- Kompania dowodzenia,
- Kompania zaopatrzenia i zabezpieczenia (logistyczna),
- 8-12 kompanii fortecznych.
Kompania dowodzenia składa się z:
- plutonu sztabowego,
- plutonu łączności,
- plutonu medycznego,
- drużyny gospodarczej,
- drużyny transportowej.
Kompania zaopatrzenia i zabezpieczenia składa się z:
- plutonu dowodzenia,
- plutonu zaopatrzenia,
- plutonu amunicyjnego,
- plutonu budowlanego,
- plutonu transportowego.
Siłą bojową pułku jest 8-12 kompanii fortecznych - wariant składu kompanii:
- plutonu dowodzenia (drużyna sztabowa, drużyna łączności, drużyna sanitarna, drużyna saperów),
- pluton artylerii,
- pluton przeciwlotniczy,
- pluton karabinów maszynowych,
- pluton wypadowy (piechoty),
- pluton gospodarczy.
W plutonach artylerii i plutonach przeciwlotniczych liczba działonów i używany sprzęt będą się od siebie różniły. Możliwe jest zresztą uzupełnienie tych pododdziałów o dodatkowe (np. moździerzy) lub tworzenie plutonów mieszanych (np. dodając działka przeciwpancerne).
Uzbrojeniem artyleryjskim jakie jest przewidziane mogą być zarówno dedykowane 90 mm armaty forteczne FGK-9, jak również stare działa polowe 75 mm FDK-2. Te ostatnie są sposobem na wykorzystanie starego typu dział polowych, które były przystosowane do trakcji konnej - w fortyfikacjach stałych nie ma to znaczenia.
Armaty mogą być uzupełnione przez działa przeciwpancerne 45 mm PAK-3 lub uzupełnione (albo nawet częściowo zastąpione) przez 80 mm moździerze GRW-8. Wszystko zależy od ukształtowania terenu, obecności (lub ich braku) dróg, zadań rejonu umocnionego itd.
Ważnym elementem rejonów umocnionych będzie ich obrona przeciwlotnicza - trzeba zmniejszyć szanse na obezwładnienie naszych umocnień przez ataki z powietrza. W tym przypadku używane (w różnych proporcjach) będą działa przeciwlotnicze na podstawach fortecznych: 40 mm FLAK-4 i 20 mm FLAK-2.
Przykładowe stanowiska artyleryjskie w rejonach umocnionych (zbudowane na razie jednostkowo w celach szkoleniowych i w celu weryfikacji ich przydatności):
1/ Stanowiska dla armat fortecznych 90 mm FGK-9
2/ Stanowisko dla starej armaty polowej 75 mm FDK-2
3/ Stanowisko dla działa przeciwlotniczego (wykorzystano w celach testowych ten sam projekt co dla armaty fortecznej)
W celu obsadzania bunkrów z karabinami maszynowymi sformowane zostały plutony karabinów maszynowych - przy czym ze względu na fakt, że amunicji nie trzeba nosić (znajduje się w bunkrze przy broni) obsady ckm-ów (wykorzystano wycofane z piechoty i przebudowane na kaliber 7,5 mm x 53 ckm-y SMG-19 - podobnie jak w Straży Granicznej) są 3-osobowe, a dodatkowych 4 żołnierzy zajmuje się dostarczniem amunicji z magazynów do poszczególnych bunkrów lub w przypadku dużych obiektów z magazynu obiektu na stanowiska ckm.
Pluton ckm w wariancie ma cztery drużyny po 3 ckm - ale w zależności od potrzeb rejonu umocnionego może być zmniejszony np. do 2-3 drużyn. Typowa (jako wariant podstawowy) drużyna ckm ma 13 żołnierzy:
- dowódcę drużyny (podoficer),
- 3 dowódców obsług (podoficerowie),
- 3 celowniczych (szeregowi),
- 3 taśmowych (szeregowi),
- 4 amunicyjnych (szeregowi).
Stałym elementem rejonu umocnionego jest pluton wypadowy czyli w zasadzie pluton piechoty, przeznaczony do działania poza obiektami rejonu umocnionego, prowadzenia rozpoznawania czy ubezpieczającego dostawy amunicji, żywności itd.
Pluton liczy 64 żołnierzy (w tym jeden oficer), a w jego skład wchodzą:
1/ Dowódca plutonu (oficer)
2/ Poczet dowódcy plutonu:
Poczet dowódcy plutonu liczy 5 żołnierzy (dowódca kompanii nie wchodzi oczywiście w skład pocztu, choć jest na ilustracji) i składa się z:
- pomocnika dowódcy kompanii (podoficer - dowódca pocztu),
- 4 gońców (szeregowi).
3/ Sekcji moździerza 60 mm
Sekcja moździerza liczy 6 żołnierzy i składa się z:
- dowódcy sekcji (podoficer),
- celowniczego moździerza (szeregowy)
- ładowniczego (szeregowy)
- 3 amunicyjnych (szeregowi).
4/ Czterech drużyn strzelców (w przypadku mniejszych potrzeb można zredukować do trzech drużyn)
Drużyna strzelców składa się z dowódcy drużyny i dwóch 6-osobowych sekcji:
- dowódca drużyny (podoficer),
- 2 dowódców sekcji (podoficerowie),
- 2 celowniczych ręcznych karabinów maszynowych (szeregowi),
- 2 pomocników celowniczych rkm (szeregowi)
- 6 strzelców (szeregowi).
Plutony dowodzenia i plutony gospodarcze nie maja na chwilę obecną ustalonych składów - będą one uzależnione od konkretnych rozwiązań i wielkości poszczególnych rejonów umocnionych.




















