Kryspin usiadł na miejscu pasażera i zatrzasnął drzwi z wyraźną ulgą. Dopiero teraz, siedząc obok Augusta, mógł uczciwie przyznać przed samym sobą, że jego pomysł na krótką, samotną przejażdżkę po okolicy wymknął się spod kontroli nieco bardziej, niż zamierzał. Wiesz, gdybyś zjawił się pół godziny ...

Kryspin z początku nie zamierzał oddalać się od Zielonego Dworku na długo. Ot, krótka przejażdżka, żeby lepiej poznać okolicę, złapać oddech po wczorajszym wieczorze i przekonać się na własne oczy, czy Edelweiss rzeczywiście jest tak malownicze, jak wszyscy tu zgodnie twierdzili. Początek zapowiada...

Kryspin von Lichtenstein odprowadził wzrokiem odjeżdżającego Alberta, unosząc jeszcze dłoń na pożegnanie. Spokojnie, Herr de Espada. Dokończymy. Jeśli nie tutaj, to w Sarmacji. A skoro już raz mnie do Edelweiss ściągnięto, raczej nie będzie to moja ostatnia wizyta. Kiedy samochód zniknął za bramą, ...

Kryspin von Lichtenstein uśmiechnął się, słysząc, z jaką łatwością Lieselotte zaczęła już układać plan następnego dnia. Góry, sprzęt, szlaki, potem jeszcze zapewne pół Kotliny, gdyby tylko pozwolić jej mówić odpowiednio długo. Uniósł dłoń w geście lekkiej kapitulacji. Dobrze, dobrze. Góry jutro zos...

Kryspin von Lichtenstein przez chwilę nie odpowiadał. Spojrzał na Lieselotte z tym charakterystycznym półuśmiechem, który pojawiał się u niego zwykle wtedy, gdy pod oficjalnym pytaniem wyczuwał coś znacznie bardziej osobistego. W jej słowach „mój Bracie” było zresztą coś, co skutecznie odbierało ca...

Kryspin von Lichtenstein stał już na tarasie, gdy pod dworek zajechało kolejne auto, a z niego wysiadł ktoś, kogo naprawdę się tu nie spodziewał. Przez sekundę tylko uniósł brwi, a potem na jego twarzy pojawił się szeroki uśmiech. Rogomir , wyczuwając zmianę nastroju swojego pana, poderwał się i ma...

(...) – Witam serdecznie w Zielonym Dworku. Heinz-Werner Grüner. Zatrzymał się jednak, nie próbując wyprzedzać wydarzeń. (...) Kryspin von Lichtenstein odwrócił się w stronę nadchodzącego gospodarza i odwzajemnił jego uśmiech. Uścisk dłoni był mocny i szczery, dokładnie taki, jaki lubił najbardziej...

Samochód zajechał pod dworek już o zmierzchu, kiedy okna saloniku świeciły ciepłym światłem, a z wnętrza sączyła się jazzowa muzyka i śmiech gości. Kryspin von Lichtenstein zatrzymał się przed schodami i przez chwilę patrzył na tę bryłę na tle ciemniejących gór. Wiedział, że pod lotnisko podstawion...

Pod terminalem czekała na kanclerza uprzejmie podstawiona dorożka, za którą składa on gospodarzom serdeczne podziękowania. Z uwagi na komfort towarzyszącego mu psa, zmęczonego po całonocnym locie, Kryspin von Lichtenstein zdecydował się jednak na alternatywną drogę do celu. Koń, tętent kół po bruku...

Drzwi otwierają się z cichym sykiem i do kabiny wpada to poranne, porywiste powietrze Kotliny. Schodzę pierwszy, a tuż za mną, ostrożnie stawiając łapy na metalowych stopniach, schodzi Rogomir, mój owczarek teutoński. Pies rozgląda się, węszy ten obcy zapach lotniska, po czym spokojnie siada przy m...